Juridisch
Kort antwoord: de techniek is legaal. IPTV is televisie die via het internetprotocol wordt geleverd, en de Belgische telecomoperatoren leveren hun eigen digitale televisie op precies dezelfde manier. Er is niets aan de techniek zelf dat verboden is.
De vraag die er wél toe doet, gaat over rechten: heeft de partij die de kanalen doorgeeft daarvoor toestemming van de rechthebbenden? Daar zit het juridische onderscheid — en daar gaat de rest van deze pagina over.
Dit is algemene informatie, geen juridisch advies.
We noemen hieronder alleen bronnen die je zelf kunt nakijken, we noemen geen boetebedragen — die bestaan in België niet als vast tarief — en we geven geen tips om handhaving te ontlopen. Voor een oordeel over jouw situatie heb je een advocaat nodig.
Bijna elke verwarring over dit onderwerp komt doordat deze drie op één hoop worden gegooid. Ze zijn juridisch volstrekt verschillend.
Video over het internetprotocol versturen is een neutrale techniek, net als e-mail of een webserver. Proximus, Telenet en elke andere Belgische operator gebruiken ze. Niemand heeft ooit beweerd dat IPTV als techniek verboden zou zijn — die suggestie komt alleen voor in slechte krantenkoppen.
Een aanbieder onderhandelt met rechthebbenden — zenders, competities, filmstudio's — betaalt voor het recht om hun kanalen door te geven, en levert die aan zijn klanten. Dat is wat je telecomoperator doet, en wat streamingdiensten doen. De kosten van die rechten zijn meteen de belangrijkste reden waarom die abonnementen kosten wat ze kosten.
Kanalen doorgeven zonder toestemming van de rechthebbenden is een inbreuk op het auteursrecht en de naburige rechten. In België valt dat onder Boek XI van het Wetboek van economisch recht. Wie dat op grote schaal en met winstoogmerk doet, riskeert niet alleen een civiele vordering maar ook strafrechtelijke vervolging.
Het Belgische auteursrecht staat sinds 2015 in Boek XI van het Wetboek van economisch recht, waarin de vroegere Auteurswet van 1994 is opgenomen. Dat boek regelt onder meer het exclusieve recht van rechthebbenden om hun werk aan het publiek mee te delen. Kanalen doorgeven zonder dat recht te hebben verworven, raakt precies aan die bepaling.
Op Europees niveau is het richtinggevende arrest Stichting Brein tegen Wullems (zaak C-527/15, Hof van Justitie van de EU, 26 april 2017), meestal het Filmspeler-arrest genoemd. Het Hof besliste daarin twee dingen die vaak worden aangehaald:
Wat er in geen enkele Belgische of Europese tekst staat, is een vast boetebedrag voor een kijker. Dat bestaat niet. Schadevergoedingen en straffen worden per zaak door een rechter bepaald, en hangen af van schaal, opzet en winstoogmerk. Elke website die je een concreet bedrag voorschotelt — "€750 boete voor IPTV" — verzint dat, of het nu bedoeld is om je bang te maken of om te scoren in de zoekresultaten.
Even eerlijk over de andere kant: de handhaving in Europa richt zich tot nu toe overwegend op wie aanbiedt, verkoopt of doorverkoopt, niet op de individuele kijker. Dat is een vaststelling over hoe het tot vandaag gelopen is. Het is geen regel, geen vrijstelling en geen belofte over morgen.
Dit is het punt waarop de meeste IPTV-sites hard beginnen te roepen dat ze "100% legaal" zijn. Wij doen dat niet, om een simpele reden: we beschikken niet over publiek verifieerbare licentiedocumenten die we je zouden kunnen tonen. Een legaliteitsclaim zonder bewijs is precies wat je op zo'n pagina niet zou moeten geloven — van ons niet, en van een ander evenmin.
Wat we wel kunnen doen, is nakijkbaar zijn op de punten die er verder toe doen: onze algemene voorwaarden, ons terugbetalingsbeleid, ons privacybeleid en onze procedure bij auteursrechtelijke meldingen staan allemaal vooraf op deze site. Wat je daarmee doet, is jouw afweging — en die maak je beter met deze informatie dan zonder.
Op deze pagina staat geen advies over het ontlopen van handhaving: geen tips over VPN's "zodat niemand het ziet", geen betaalmethoden zonder spoor, geen manieren om onvindbaar te blijven. Dat soort uitleg hoort niet thuis op een site die zichzelf serieus neemt, en het zou je ook niet helpen — een techniek die je moet verbergen, lost het onderliggende probleem niet op.
De bruikbare conclusie is niet "IPTV is legaal" of "IPTV is illegaal", want geen van beide is waar als algemene uitspraak. De bruikbare conclusie is dat je naar de aanbieder moet kijken en niet naar de techniek. Welke vragen je daarbij stelt en hoe je de antwoorden weegt, staat op onze pagina over het vergelijken van IPTV-aanbieders.